‘Ik ben erg geïnteresseerd in kunst, geschiedenis en religie. De tocht naar Compostela is hiervan doorspekt. Bovendien ben ik nogal avontuurlijk aangelegd’, aldus Daniël. In het dagelijkse leven is hij zaakvoerder van een visbedrijf. ‘Zes jaar geleden overbrugde ik het traject voor de eerste keer. Toen fietste ik tot aan de voet van de Pyreneeën en legde de rest van de weg, zo’n 800 kilometer, te voet af.’

 

Was het religieuze aspect van de tocht belangrijk voor u?

Ik ben gelovig, maar niet praktiserend. Ik heb geen bijzondere band met St. Jacob, de patroonheilige van Compostela. Mensen die hun hele leven ten dienste stellen van de anderen, zijn voor mij heiligen.

 

Hoe verliep het contact met andere pelgrims?

De contacten waren minder frequent en intens dan bij mijn eerste tocht. Sommigen waren op zoek naar antwoorden op bepaalde levensvragen, anderen zagen de tocht als onderdeel van een rouwproces en nog anderen herstelden van een slepende ziekte of burn-out. Slechts weinig mensen vatten de tocht enkel voor het sportieve aspect aan.
De eerste keer dat ik het traject aflegde, was mijn dochter Sara net overleden, waardoor ik veel emotioneler was. De laatste jaren is de camino erg populair geworden bij ‘toeristen’ en is de sereniteit onderweg sterk verminderd.
De echte pelgrims komen uit alle windstreken en hebben de meest uiteenlopende achtergronden. Zo had ik contact met een drankhandelaar uit Denemarken, bijgenaamd Mister Smirnoff, een Nieuw-Zeelandse schapenboer met zijn Thaise vrouw en een professor geneeskunde uit Montpellier.

 

Is de tocht gevaarlijk?

Jaarlijks overlijdt toch een aantal pelgrims, al dan niet onder natuurlijke omstandigheden. Ten eerste vergt de tocht een grote fysieke inspanning. Daarnaast kan ook het verkeer moordend zijn. Door de bouwwoede in Frankrijk en Spanje ontstaan nieuwe verbindingswegen, die steeds vaker het traject van de pelgrimsroute volgen. Uitsluitend rustige veldwegen nemen is haast niet meer mogelijk.
Maar het gevaar kan overal schuilen. Twee weken voor mijn aankomst kwam ik ten val in… een wasserette. Ik gleed uit op de natte vloer en kwam met mijn volledige gewicht op mijn linkervoet terecht. Gelukkig zonder schade.

 

Wat vond u het lastigste?

De accommodatie was een teer punt. In Frankrijk kwam ik meer dan eens terecht in dorpjes waar er geen hotels of gastenkamers waren. Vaak zat er niets anders op dan een taxi te bellen om me naar het dichtstbijzijnde hotel te laten vervoeren. De volgende ochtend vertrok ik dan weer van het punt waar ik de camino had verlaten. Ik wilde immers de volledige afstand te voet afleggen.

 

Wat heeft het meest indruk gemaakt?

De grote solidariteit die er, vaak in moeilijke omstandigheden, heerste. In Spanje slapen veel pelgrims na een vermoeiende dagtocht in refugios, een soort primitieve jeugdherbergen met een minimum aan privacy en faciliteiten. Dat vergt veel begrip en geduld, maar gaf nooit aanleiding tot ruzies. In het bijzonder doe ik mijn petje af voor de vrouwelijke pelgrims. Dat waren stuk voor stuk sterke persoonlijkheden.

 

Wat voelde u toen u in Compostela aankwam?

De eindmeet bereiken was voor mij niet de belangrijkste drijfveer. De confrontaties met mens en natuur, daar ging het mij om. Ik bereikte Compostela dan ook met gemengde gevoelens. Het duurt een uur voor je van de stadsrand in het centrum bent, en dan overvalt je een gevoel van droefheid, omdat al die intense contacten tot het verleden gaan behoren. Anderzijds was ik wel tevreden omdat ik het doel zonder kleerscheuren had bereikt en ik vrouw en kinderen spoedig zou terugzien.

 

Doet u de tocht nog een derde keer?

Het kan best zijn dat ik ooit nog eens een stuk van het traject opnieuw afleg. Vooral het laatste stuk in Galicië is prachtig, omdat het nog zo authentiek is. Je vindt er nog groen en rust. De ‘beschaving’ heeft er nog niet de overhand genomen.

Brugsch Handelsblad - 07/09/2007