Nieuws

Te voet naar Jeruzalem - 14/09/2008

Sebastien aan de Turkse grens

Op 16 juni ontving Rc Tielt Sebastien de Fooz, journalist en zoon van de Gentse Rotariër Christian de Fooz. Met nauwelijks € 50 op zak legde hij in 2005 een voettocht af van 5.400 km, met als einddoel Jeruzalem. Zijn reis begon in Gent, liep door twaalf landen en duurde 184 dagen. Het werd een buitengewone belevenis, die Sebastien verwerkte tot een boek, dat ondertussen aan zijn vijfde druk toe is…

Sebastien de Fooz (°1973) werkte op een communicatiebureau toen hij plots genoeg kreeg van zijn eentonige bestaan. Vroeger liep hij al van Gent naar Santiago de Compostela en van Gent naar Rome. De drang om opnieuw te vertrekken was groot. Zijn nieuwe tocht zou hem in contact brengen met de drie grote monotheïstische wereldgodsdiensten: het christendom, het jodendom en de islam. In een tijd waarin religieuze tegenstellingen steeds vaker tot conflicten leiden, hoopte hij onderweg op diepmenselijke ontmoetingen en ervaringen.

Die hoop is uitgekomen. Hoewel Sebastien lang niet overal met open armen ontvangen werd, vond hij steeds een slaapplaats bij de bevolking. Sommige ontmoetingen zullen hem altijd bijblijven, zoals die met de jonge Serviër Bojan. Die werd tegen wil en dank ingelijfd bij een militie die deelnam aan de etnische zuivering in Srebrenica. ‘De internationale gemeenschap vergeet ons’, vertelt hij. ‘We zijn buitengesloten uit de wereld door de stommiteiten van enkele mannen die het Servische volk hebben meegesleurd in een spiraal van haat.’

Ook de overnachting bij de imam van het Turkse plaatsje Beykisla, die in hem zijn overleden zoon meent te herkennen, zal Sebastien niet licht vergeten. Net als de ontvangst bij de Franse broeder François, met wie hij in Antiochië tot diep in de nacht naar een oude grammofoonplaat met Händels opera Apollo en Daphne luistert.

Uiteraard loopt Sebastiens pad niet altijd over rozen. Geregeld balanceert hij op het randje van de – geestelijke en lichamelijke – uitputting. Trajecten tot zestig kilometer per dag, vaak onder een loden zon, zijn geen uitzondering. Regelmatig krijgt hij af te rekenen met onweer of loslopende honden. Een bakkersjongen steelt zijn zonnebril. In Roemenië ontsnapt hij zelfs ternauwernood aan een beer.

Hoewel het concentratiekamp van Dachau niet op zijn oorspronkelijke route ligt, wordt hij er tijdens zijn doortocht in Duitsland als het ware naartoe gezogen. ‘Het is alsof ik een belangrijke afspraak heb. (…) Ik moet er absoluut heen. Mijn geweten zou het me niet vergeven als ik niet ging.’ Hij raapt er een steentje op dat hij op zijn verdere weg zal koesteren en 5.000 km verder in de Klaagmuur zal steken.

‘Gedenk mij in Jeruzalem’. Deze woorden heeft Sebastien op zijn tocht talloze keren gehoord. Wanneer hij door de poort van Jaffa Jeruzalem binnenloopt, voelt hij zich meer dan ooit verbonden met de mensen die hij onderweg ontmoette. Ook voor hen is hij blij dat hij zijn missie tot een goed einde heeft gebracht.

Ondertussen heeft Sebastien een nieuw grootschalig project op stapel staan. In september vertrekt hij in het gezelschap van een fotograaf, en met de wagen, opnieuw naar Jeruzalem. Onderweg zullen ze meer dan 300 steentjes deponeren op culturele, politieke en religieuze breuklijnen. Dit staat in het teken van een ‘Vredesweg’ die ze later willen oprichten.

S.V.